Behind the Mirror...

't Was lang geleden dat ik Enigma nog eens oplegde. Tot nu. Ik besefte maar half meer hoezeer ik van hun muziek geniet ! Hun liedjes bevatten zoveel laagjes, evenveel als je er wilt zien. Vroeger vond ik deze muziek heel leuk maar ik was toch soms (naar mijn gevoel) overweldigd door deze ietwat zware muziek. Nu vind ik er helemaal niets 'zwaar' aan. 't Is fijn en exotisch en energiek en ook relaxerend, ietwat bevreemdend. Ik voel mijzelf geëvolueerd ten opzichte van de muziek, hoe ik ze vroeger ervaarde.

Zo gaat dat met alles zeker...

Ik voel me best goed eigenlijk de laatste dagen. Soms wat druk, en al wat stressy voor de examens, maar eerst komt L-Demo er nog aan ! De dansvoorstelling van de leerlingen van de Ingang, de dansschool waar ik bollywood volg. De eerste keer dat ik meedoe en optreed in het Capitole, Gent. Spannend!

Soms verval ik nog eens in een filosofische bui en dat vind ik helemaal niet erg. Het leert mij de wereld vanuit meerdere standpunten te zien, en da's best interessant. Ook in de lessen aan't unief wordt de wereld (lees: het Westen) soms vanuit een andere kant benaderd. En dan gaan in mijn hoofd allerlei radertjes draaien, en uiteindelijk moet ik dan glimlachen om die zo immens complexe rijke wereld die zichzelf toch in stand lijkt te houden. En ik maak daar deel van uit. Fijn.

Ik buig vol respect mijn hoofd: namaste !

El-Mimi

P.S.: de cd in kwestie van Enigma heet The Screen Behind The Mirror en is hun vierde album. Een echte aanrader die je best in één ruk beluistert, want de tracks hangen aan elkaar en komen best tot hun recht in de juiste volgorde ;)