Portacath en de Eerste Keer

Maandag tot woensdag was ik in't ziekenhuis in Brugge.
Eerst hebben ze onder plaatselijke verdoving een portacath gestoken: dit is een rond doosje dat ze onder je huid inplanten via een snee die ze maken in de buurt van je borstspier. Vanuit dit doosje vertrekt een buisje dat in een grote ader verdwijnt. Door loodrecht in het doosje (dat vlak onder de huid ligt) te prikken kan zo chemo toegevoegd worden, maar ook bloed afgenomen, zonder telkens in de aders van je armen te moeten prikken of infusen te moeten steken. Nu... achteraf zal het handig zijn, maar ik vond die operatie heel heel heel eng, hoe ze daar zitten te sleuren en te trekken onder je huid. We zijn nu een aantal dagen verder en de wonde (die genaaid is) is mooi aan't genezen.
Dinsdag kreeg ik dan mijn eerste chemo. Dat was bijna even spannend, vooral uit angst voor de bijwerkingen, maar we zijn nu vrijdag (ik ben terug thuis van woensdagavond) en ik heb 'enkel' last van enorme vermoeidheid en ziek gevoel, maar geen misselijkheid of zo. Het blijft sowieso een hel. Ik wens dit niemand toe.
Voorlopig lukt slapen enkel op rechterkant en de rug, buik is onmogelijk met die gezwollen lever en buikvliezen en links ligt nog gevoelig wegens die operatie, maar dat komt wel ok. Het is soms echt heel saai, je kan niets doen, van zodra je iets doet ben je direct uitgeput, wil je gaan liggen, maar als je dan ligt dan verveel je je weer enorm. Momenteel heb ik een vlaag waarin ik me redelijk goed voel. Maar ik ga het toch niet overdoen. Dus hier hou ik het bij.
Pas over zes weken zullen we zien of de chemo resultaat geeft... blijven duimen dus.

Cyberstof

Hallo

Voor degenen die mijn 'gezondheid' wat wensen op te volgen, heb ik mijn oude blog van onder het cyberstof gehaald. Ik ga proberen nu en dan korte berichtjes te posten hoe het met mij gaat, zodat ik niet altijd iedereen persoonlijk op de hoogte moet stellen van de laatste ontwikkelingen, die trouwens niet vlug elkaar opvolgen.
Met mijn moraal gaat het met ups en downs, zoiets is logisch denk ik, maar de voorbije twee dagen waren toch opmerkelijk beter dan voorgaande vind ik. De goeie babbel met mama en Elise maandagavond zal daar wel voor iets tussen zitten. Maandag zelf was behoorlijk hels. We moesten naar Leuven om een specialist te raadplegen. Die voegde weinig nieuws toe behalve dat hij groen licht gaf om met de chemo te starten. Een half uur UZ Leuven, drie uur durende autorit heen en terug. Bweh.
En daarmee is alles voorlopig gezegd. Volgende week ga ik naar AZ Brugge voor de eerste chemo, vermoedelijk blijf ik daar een dag of twee drie om beetje op te volgen hoe ik erop reageer. Het meest zie ik voorlopig tegen op de 'poort' die ze onder mijn sleutelbeen gaan steken om de chemo en desnoods andere medicatie toe te dienen. Hopelijk voel je daar niet veel van. En de chemo zelf... ja we gaan zien he.
Dat is het voor nu.
Daag.