Afscheid van het leven

"Een zwemmer zwemt, hij zwemt in zee
Hij zwemt weg van het strand
Maar neemt bepaalde beelden met zich mee
Van wat hij achter liet op het land"

Michiel heeft afscheid genomen van het leven.
Maandag 12 september om kwart na twee.

Uitvaartdienst: Donderdag 15 september om 10u30
                        Sint-Martinuskerk
                        Liebaardstraat, 8792 Desselgem

Doodsangsten en afzien.

Gisterenavond, vannacht en vandaag waren een hel.

Het besef.

Ik word niet beter.

Mijn lichaam takelt af en mijn geest begint dit heel goed op te merken. Resultaat: instant depressie als het ware, zware huilbuien, ik wou dat het reeds voorbij was.

Wrm nog zo afzien, zo bewust het verval van mijn lichaam meemaken, de pijn en de stress en de doodsangsten.

Het begon zo: ik voelde gisteren in de jacuzzi dat ik zwaar, maar dan ook zwaar, verzwakt was. Dat komt omdat alles wat ik eet naar de kanker gaat en die zet dit om in ascites: buikvocht vol eiwitten. Iedere week verlies ik ongeveer tien liter van dit vocht, tijdens de puncties, want als dat vocht zich opstapelt is de pijn extreem hels en krijg ik bloeduitstortingen door de hevige spanning in m'n buik. Pijn en miserie dus.

Mijn lichaam... krijgt dus - ondanks dat ik nog goed kan eten - geen voldoende bouwstoffen meer voor zichzelf. Mijn lichaam... verzwakt. En dat zal wrs verder zo gaan tot ik in een comateuze toestand terecht kom en uiteindelijk op een gegeven moment zal 'vertrekken'. Dat zijn de vooruitzichten. Zowel fysiek als mentaal heel zwaar om te bevatten. Vandaar dat ik er nu *een beetje* door zit.

Vandaag, na de punctie, heb ik dan maar nog wat pijnstillers en kalmeerpilletjes genomen en de mensen van de palliatieve en de dokter zijn dan gekomen om mijn behandeling weer aan te passen. We gaan nu vooral werken aan een goede, ononderbroken nachtrust (want die is momenteel ongeveer onbestaande, en het is toch wel belangrijk dat die in orde komt). Dit met behulp van een subcutain (onderhuids) spuitje dat twaalf uur blijft zitten en gedurende die tijd een medicijn (soort doodsangstwerend sedatief) in mij verspreidt. Overdag wordt dat losgemaakt, zodat ik overdag mijn momenten van helderheid wel kan behouden, maar in de hoop dat een lange stevige nachtrust het emotioneel toch al een stuk lichter zal maken. We zullen zien of we dit later zullen moeten opdrijven of niet.

Ik ben intussen van mening: liever half gedrogeerd, verdoofd, maar quasi-gelukkig en ontspannen, dan scherp van geest en alle pijn, angst, verdriet, machteloosheid van de bovenste plank te moeten meemaken.

Ik ben nog steeds niet echt bang om te sterven, het wordt steeds onafwendbaarder, maar hoe wordt de tijd opgevuld die mij intussen nog rest.... Dat is mijn grote vraag, de vraag waar ik bang voor ben. 

In ieder geval ben ik nu wat kalmer nu de nieuwe regeling er is en ik hoop dat vannacht een goede nacht wordt en dat dat subcutain spuitje, dat verbonden zou zijn met een of ander pompje, niet te veel hinder geeft. Het is voor mama en Elise ook een ware hel om hun kind en broer zo te moeten zien aftakelen en afzien... Ze zijn zo sterk ook, de reden dat ik zo sterk kan zijn, komt door hen. Mama regelt ALLES, hoe ze het doet weet ik niet, maar ze heeft zo'n kracht in haar. Ze is nog altijd de enige bij wie ik mij echt 'geborgen' voel. We hebben veel mooie gesprekken. Vol liefde. 't Gaat diep, hoor. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen. En Elise ja, zij is mama II, de rots in de branding, over haar heb ik het al vaak vol lof gehad. Mijn twee madammen. Ach :( Ik zie hen zo graag.

Hier laat ik het bij. Ik wil maar zeggen: 't is niet omdat we sterk en moedig en ik weet niet wat allemaal zijn, dat het daarom minder pijnlijk of uitputtend is. Integendeel. We gaan echt tot de diepe kern, en da's heavy stuff. Maar we zouden het niet op een andere manier kunnen doen.

Bon, that's it for today.
Liefs

Een zomerse zaterdagavond - as it should be.

Namaste mere yaar

Gisteren kreeg ik waar ik al de hele tijd naar verlangde: warm tropisch weer. Op zich heerlijk, maar ik was (wederom) vergeten dat ik momenteel leef met een zwaar verzwakt lichaam, dus het heeft toch wel z'n impact gehad. Ik heb zowat de hele dag liggen rusten, buiten in de schaduw, of op m'n bed, in een half-wakkere, half-emotionele toestand. Maar ik klaag niet, ik vond het oprecht fijn !

Tegen vier uur in de namiddag zijn Elise en ik dan naar de Kinepolis in Kortrijk afgezakt. We hadden daar afgesproken met papa, Beverly en Marijke om naar een heel smurfig filmpje te gaan kijken. Niet direct het hoogste 'niveau', maar wat is 'niveau', als je gewoon wat ontspanning wilt, weg van de zorgen en het piekeren en de doodsangsten die soms totaal onvoorspelbaar de kop opsteken.

Het terugzien van papa, Beverly en Marijke was enigzins emotioneel, we hadden ze al lange tijd niet meer gezien, en wat al de hele dag aan de oppervlakte van mijn wezen sluimerde brak even los. Al bij al was het een moment van begrip en liefde, en na een kwartiertje praten waren we klaar voor de film. Die was ronduit... smurfachtig, meer kan ik daar niet over zeggen,  't verhaaltje was standaard en ok gebracht en de zaal zat gelukkig niet overvol moet joelende luidruchtige kindjes. De sfeer was luchtig en ontspannen na afloop en naar goede gewoonte (van Elise en ik) gingen we dan met z'n vijven een ietsje eten in de McDonald's die daar vlakbij ligt.

Nou, 't werd weer een echt fret-festijn: ik had die dag nog niet zo veel gegeten en 'k had best wel honger. Elise ook trouwens... Ik zal maar niet vermelden wat voor ongezond(ig)heden we allemaal naar binnen hebben gespeeld. We konden trouwens gezellig buiten zitten, tussen de uitlaatgassen van de auto's die aanschoven op de inrit en de rokende mensen: wat wil ne mens nog meer om zich weer eens volledig normaal, westers, etcetera te voelen? :D Na een tijdje begon ik het wel te voelen. Mijn rug - door al het rechtop zitten zonder leuning - en ook de rest van mijn lijf verlangden naar wat platte rust. Dus namen we afscheid en gingen we elk onze eigen weg weer op, na een voor mij geslaagde avond :)

Het deed deugd er eens volledig uit te zijn: weg van thuis, mijn kamer, die twee (superfantastische) mensen die mij altijd omringen, mijn hoofd klaarde er eens van op. Maar dan ben je toch weer blij dat je thuis kan komen op je vertrouwde stek, je vertrouwde kamer, Elise die mijn superdeluxe smoothie nog bereidt voor de volgende ochtend - ik ga 'm sebiet uit de frigo halen en binnensloeberen se !

Woeps - heb opeens niets meer te melden. Dat betekent het einde van deze blog...
Dag lieve mensen en wie weet...
Phir milenge !

Michiel

P.S.: Er doen zich soms problemen voor om reacties te plaatsen op m'n blog. Ik weet ook niet hoe het komt. Bij de instellingen vind ik niet direct wat ik moet doen of wat er fout gaat. Indien iemand het wél weet mag die altijd een smurfige tip geven.