Maandag tot woensdag was ik in't ziekenhuis in Brugge.
Eerst hebben ze onder plaatselijke verdoving een portacath gestoken: dit is een rond doosje dat ze onder je huid inplanten via een snee die ze maken in de buurt van je borstspier. Vanuit dit doosje vertrekt een buisje dat in een grote ader verdwijnt. Door loodrecht in het doosje (dat vlak onder de huid ligt) te prikken kan zo chemo toegevoegd worden, maar ook bloed afgenomen, zonder telkens in de aders van je armen te moeten prikken of infusen te moeten steken. Nu... achteraf zal het handig zijn, maar ik vond die operatie heel heel heel eng, hoe ze daar zitten te sleuren en te trekken onder je huid. We zijn nu een aantal dagen verder en de wonde (die genaaid is) is mooi aan't genezen.
Dinsdag kreeg ik dan mijn eerste chemo. Dat was bijna even spannend, vooral uit angst voor de bijwerkingen, maar we zijn nu vrijdag (ik ben terug thuis van woensdagavond) en ik heb 'enkel' last van enorme vermoeidheid en ziek gevoel, maar geen misselijkheid of zo. Het blijft sowieso een hel. Ik wens dit niemand toe.
Voorlopig lukt slapen enkel op rechterkant en de rug, buik is onmogelijk met die gezwollen lever en buikvliezen en links ligt nog gevoelig wegens die operatie, maar dat komt wel ok. Het is soms echt heel saai, je kan niets doen, van zodra je iets doet ben je direct uitgeput, wil je gaan liggen, maar als je dan ligt dan verveel je je weer enorm. Momenteel heb ik een vlaag waarin ik me redelijk goed voel. Maar ik ga het toch niet overdoen. Dus hier hou ik het bij.
Pas over zes weken zullen we zien of de chemo resultaat geeft... blijven duimen dus.
4 opmerkingen:
Ik duim zeker mee! Heel veel sterkte en ben blij te horen dat de chemo tot hiertoe goed verloopt.
Hi Michiel,
je weet, wij duimen mee en leuk dat we je op die manier nu ook kunnen volgen.
Dikke warme knusfel van ons twee.
Suuuuuuuuuperveel moed en sterkte gewenst aan jou en aan je familie! Dikke kus
He Michiel,
Vlagen komen en gaan, net zoals de wind. Na een positieve vlaag kan een neutrale of negatieve komen maar omgekeerd is het evenzeer waar, zelfs nog meer. Je bent nu onderhevig aan de grillen van de wind en die heb je niet in de hand. Jezelf daarentegen wel en dat blijkt sterk uit je schrijven. Hou je goed, lieve kerel. Ik geloof in jou en je kracht!
'n Zachte knuffel,
Aaricia
Een reactie posten