Een zomerse zaterdagavond - as it should be.

Namaste mere yaar

Gisteren kreeg ik waar ik al de hele tijd naar verlangde: warm tropisch weer. Op zich heerlijk, maar ik was (wederom) vergeten dat ik momenteel leef met een zwaar verzwakt lichaam, dus het heeft toch wel z'n impact gehad. Ik heb zowat de hele dag liggen rusten, buiten in de schaduw, of op m'n bed, in een half-wakkere, half-emotionele toestand. Maar ik klaag niet, ik vond het oprecht fijn !

Tegen vier uur in de namiddag zijn Elise en ik dan naar de Kinepolis in Kortrijk afgezakt. We hadden daar afgesproken met papa, Beverly en Marijke om naar een heel smurfig filmpje te gaan kijken. Niet direct het hoogste 'niveau', maar wat is 'niveau', als je gewoon wat ontspanning wilt, weg van de zorgen en het piekeren en de doodsangsten die soms totaal onvoorspelbaar de kop opsteken.

Het terugzien van papa, Beverly en Marijke was enigzins emotioneel, we hadden ze al lange tijd niet meer gezien, en wat al de hele dag aan de oppervlakte van mijn wezen sluimerde brak even los. Al bij al was het een moment van begrip en liefde, en na een kwartiertje praten waren we klaar voor de film. Die was ronduit... smurfachtig, meer kan ik daar niet over zeggen,  't verhaaltje was standaard en ok gebracht en de zaal zat gelukkig niet overvol moet joelende luidruchtige kindjes. De sfeer was luchtig en ontspannen na afloop en naar goede gewoonte (van Elise en ik) gingen we dan met z'n vijven een ietsje eten in de McDonald's die daar vlakbij ligt.

Nou, 't werd weer een echt fret-festijn: ik had die dag nog niet zo veel gegeten en 'k had best wel honger. Elise ook trouwens... Ik zal maar niet vermelden wat voor ongezond(ig)heden we allemaal naar binnen hebben gespeeld. We konden trouwens gezellig buiten zitten, tussen de uitlaatgassen van de auto's die aanschoven op de inrit en de rokende mensen: wat wil ne mens nog meer om zich weer eens volledig normaal, westers, etcetera te voelen? :D Na een tijdje begon ik het wel te voelen. Mijn rug - door al het rechtop zitten zonder leuning - en ook de rest van mijn lijf verlangden naar wat platte rust. Dus namen we afscheid en gingen we elk onze eigen weg weer op, na een voor mij geslaagde avond :)

Het deed deugd er eens volledig uit te zijn: weg van thuis, mijn kamer, die twee (superfantastische) mensen die mij altijd omringen, mijn hoofd klaarde er eens van op. Maar dan ben je toch weer blij dat je thuis kan komen op je vertrouwde stek, je vertrouwde kamer, Elise die mijn superdeluxe smoothie nog bereidt voor de volgende ochtend - ik ga 'm sebiet uit de frigo halen en binnensloeberen se !

Woeps - heb opeens niets meer te melden. Dat betekent het einde van deze blog...
Dag lieve mensen en wie weet...
Phir milenge !

Michiel

P.S.: Er doen zich soms problemen voor om reacties te plaatsen op m'n blog. Ik weet ook niet hoe het komt. Bij de instellingen vind ik niet direct wat ik moet doen of wat er fout gaat. Indien iemand het wél weet mag die altijd een smurfige tip geven.