Doodsangsten en afzien.

Gisterenavond, vannacht en vandaag waren een hel.

Het besef.

Ik word niet beter.

Mijn lichaam takelt af en mijn geest begint dit heel goed op te merken. Resultaat: instant depressie als het ware, zware huilbuien, ik wou dat het reeds voorbij was.

Wrm nog zo afzien, zo bewust het verval van mijn lichaam meemaken, de pijn en de stress en de doodsangsten.

Het begon zo: ik voelde gisteren in de jacuzzi dat ik zwaar, maar dan ook zwaar, verzwakt was. Dat komt omdat alles wat ik eet naar de kanker gaat en die zet dit om in ascites: buikvocht vol eiwitten. Iedere week verlies ik ongeveer tien liter van dit vocht, tijdens de puncties, want als dat vocht zich opstapelt is de pijn extreem hels en krijg ik bloeduitstortingen door de hevige spanning in m'n buik. Pijn en miserie dus.

Mijn lichaam... krijgt dus - ondanks dat ik nog goed kan eten - geen voldoende bouwstoffen meer voor zichzelf. Mijn lichaam... verzwakt. En dat zal wrs verder zo gaan tot ik in een comateuze toestand terecht kom en uiteindelijk op een gegeven moment zal 'vertrekken'. Dat zijn de vooruitzichten. Zowel fysiek als mentaal heel zwaar om te bevatten. Vandaar dat ik er nu *een beetje* door zit.

Vandaag, na de punctie, heb ik dan maar nog wat pijnstillers en kalmeerpilletjes genomen en de mensen van de palliatieve en de dokter zijn dan gekomen om mijn behandeling weer aan te passen. We gaan nu vooral werken aan een goede, ononderbroken nachtrust (want die is momenteel ongeveer onbestaande, en het is toch wel belangrijk dat die in orde komt). Dit met behulp van een subcutain (onderhuids) spuitje dat twaalf uur blijft zitten en gedurende die tijd een medicijn (soort doodsangstwerend sedatief) in mij verspreidt. Overdag wordt dat losgemaakt, zodat ik overdag mijn momenten van helderheid wel kan behouden, maar in de hoop dat een lange stevige nachtrust het emotioneel toch al een stuk lichter zal maken. We zullen zien of we dit later zullen moeten opdrijven of niet.

Ik ben intussen van mening: liever half gedrogeerd, verdoofd, maar quasi-gelukkig en ontspannen, dan scherp van geest en alle pijn, angst, verdriet, machteloosheid van de bovenste plank te moeten meemaken.

Ik ben nog steeds niet echt bang om te sterven, het wordt steeds onafwendbaarder, maar hoe wordt de tijd opgevuld die mij intussen nog rest.... Dat is mijn grote vraag, de vraag waar ik bang voor ben. 

In ieder geval ben ik nu wat kalmer nu de nieuwe regeling er is en ik hoop dat vannacht een goede nacht wordt en dat dat subcutain spuitje, dat verbonden zou zijn met een of ander pompje, niet te veel hinder geeft. Het is voor mama en Elise ook een ware hel om hun kind en broer zo te moeten zien aftakelen en afzien... Ze zijn zo sterk ook, de reden dat ik zo sterk kan zijn, komt door hen. Mama regelt ALLES, hoe ze het doet weet ik niet, maar ze heeft zo'n kracht in haar. Ze is nog altijd de enige bij wie ik mij echt 'geborgen' voel. We hebben veel mooie gesprekken. Vol liefde. 't Gaat diep, hoor. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen. En Elise ja, zij is mama II, de rots in de branding, over haar heb ik het al vaak vol lof gehad. Mijn twee madammen. Ach :( Ik zie hen zo graag.

Hier laat ik het bij. Ik wil maar zeggen: 't is niet omdat we sterk en moedig en ik weet niet wat allemaal zijn, dat het daarom minder pijnlijk of uitputtend is. Integendeel. We gaan echt tot de diepe kern, en da's heavy stuff. Maar we zouden het niet op een andere manier kunnen doen.

Bon, that's it for today.
Liefs