Ergens tussen Lughnasad en Mabon.

Hier zijn we nog eens op de laatste ochtend van augustus.

Morgen gaan duizenden kindjes terug naar school, een nieuwe cyclus start... Het valt mij ook op dat de dagen beginnen te korten, minder licht, minder zon. Daar ben ik niet zo blij mee, maar het is iets waar niet aan onderuit kan. We zitten ondertussen halfweg tussen Lughnasad en Mabon, de laatste feestdagen van het keltisch jaarwiel. Volgens deze kalender is de herfst al een maand bezig en wanneer de dag en de nacht even lang duren (met Mabon, 21 september) is de herfst halfweg. Niet zo'n vrolijke gedachte. Wel een vrolijke gedachte dat als je bedenkt dat we hier een mooie invulling kunnen aan geven.

Het is een tijd van afsluiten en voorbereiden op de korte koude winterdagen. Gezelligheid, haardvuur, dekentjes, thee, vriendelijke woorden, verdraagzaamheid en liefde zijn nu heel belangrijk denk ik. En dankbaarheid ook. Zomaar, omdat we hier zijn, omdat we leven en de kans krijgen om er iets moois van te maken, dus laten we dat dan ook doen.

Ikzelf heb het vaak moeilijk. Soms slaap ik goed, soms echt heel slecht, dat kan door nachtmerries, door pijn, of door beide zijn. De vroege ochtend is mijn beste moment om te slapen. 's Avonds word ik vaak heel emotioneel. Ik hou mij wel moedig en zo, ik hoor het heel vaak van de mensen rondom mij, en mss is dat ook wel zo... maar dat maakt de situatie waarin ik mij bevind niet minder zwaar.
Ik vind er nog steeds geen gepaste woorden voor: aanvaarden dat je er over een paar maand (of weken) niet meer bent. Weg, verdwenen. Algemene reactie is dat men mij nooit zal vergeten en lang bij hen zal dragen. Da's superlief en ik geloof dat ook. Maar... waar ben IK dan op dat moment? Het is zo ingrijpend. Bij mij verdwijnt ALLES, terwijl een buitenstaander een vriend, een kind, een broer etc. verliest, en dàt is al zo ingrijpend. Maar nadenken over je eigen leven verliezen, dat is gewoon... niet te vatten.
Ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken en in het nu te leven.

Nja se. Ik ga nog wat slapen. O ja, ik zeg idd dat ik ALLES moet achterlaten, maar ik geloof ook wel dat ik op die Andere Plaats waar ik naartoe ga, evenveel en mss veeeeeeel meer (goeds) ga terug krijgen. Het probleem is: ik ken die Andere Plaats niet. Niemand kent ze. En dàt maakt het wel behoorlijk eng.
Ok. Slapen, zegt mijn lichaam. Ik zal maar luisteren, want ik wil geen ruzie, en zeker niet tussen mijn lichaam en mijn geest. Harmonie remember?

Liefs en tot een volgende schrijven.

PS: Ondanks mijn 'herfstverheerlijking' daarnet, hoop ik stiekem heel erg veel op een warme zonnige nazomer, zoals het deze lente ook was. Ik heb de zon enorm gemist :(