Na een min of meer onrustige nacht weer (nachtmerries, veel wakker worden) werd ik opeens wakker door het gouden licht in mijn kamer. Ik slaap aan de oostkant en laat altijd wat plaats tussen mijn rolluiken, zodat de opkomende zon de kans krijgt mijn kamer in een gouden warme gloed te zetten. Zomer ! , dacht ik direct. Mijn ligzetel staat buiten al klaar, van zodra ik wens verhuis ik naar buiten... en eens ik buiten raak, raak ik moeilijk weer binnen. Het ruisen van van het riet en de populieren in de verte. De appelboom die mooie rode rijpheid begint te vertonen terwijl de kippen eronder rondrennen en scharrelen, op zoek naar weer een nieuwe plaats om hun eitjes voor ons te verbergen.
Gisteren was ook zo'n buitenzit-dag, ondanks de felle wind (maar ik lag lekker beschut). Spijtig dat dit zo'n natte zomer is. Ik hou wel van een occasionele regenbui, maar 't is vooral ook te KOUD, en dat haat ik. Nu, met mijn dekentjes buiten zal ik alvast geen koud hebben :) En met de MacBook... (a) ... zal ik me alvast niet direct vervelen.
Toch gaat er niets boven echt menselijk contact. De beste computer of robot kan dat nog niet vervangen in mijn ogen. Een goeie babbel, elkaar in de ogen kijken, hand vasthouden, bij mekaar zitten... het zijn dingen waar ik nu zo hard van geniet.
Gisterenavond voelde ik echter ook zoveel frustratie en kwaadheid, het was vreemd. Ik ben zo kwaad om de machteloosheid van deze situatie, dat ik zoveel moet loslaten (alles...), het lijkt me zo'n immense opgave, aargh. Maar mijn emoties gingen ook naar één persoon uit... en dat vind ik heel spijtig. Ik wil nu helemaal niet kwaad zijn op of verdrietig om een bepaald persoon. Maar ik heb gewoon de energie niet meer om spelletjes van 'wie is het meest gekwetst', 'wie zal het eerste buigen', 'wie is de grote schuldige' etcetera te spelen. Ik wou dat ik gewoon uit die arena kon stappen... iets wat voorlopig nog niet echt lukt. Mss moet ik er nog wat tijd over laten gaan? (Maar hoeveel tijd is er nog, vraag ik mij dan af (een VRESELIJKE vraag die mij altijd op slag van slag maakt en verdrietig.))
Nu goed, er wacht een croissant met frambozenconfituur op mij, en ik ga die lekker binnenspelen nu. Op aanvraag van mijn zusje wil ik hier ook eens mijn mama in de bloemetjes zetten voor haar onvoorstelbare steun en troost en wat ze allemaal voor mij doet. Een betere mama had ik nooit kunnen kiezen. 't Is zo. En ik vind het vreselijk als ik haar (en Elise ook) verdrietig moet zien. Maar goed, ik heb het al gezegd: de communicatie is hier echt heel goed, heel open, en dat doet heel veel goeds. Geen misverstanden, eerlijke emoties.
En nu ga ik eten en naar buiten. En hopelijk niet te veel verdrietige buien vandaag, ik wil minstens één keer per dag echt vrolijk zijn en lachen, dat is één van mijn doelstellingen. Voorlopig lukt dat aardig eigenlijk.
Dag lieverds
Geen opmerkingen:
Een reactie posten