Gisteren had ik een tweede ascites-punctie. Het buikvocht was nogal heftig teruggekomen en deze keer is er 6,1 liter vocht uitgekomen. Ik voelde een paar uur opluchting, maar vandaag voel ik het weeral zwellen. Ook zijn er CT-scan en X-Ray-foto's genomen of hoe dat ook noemt en vandaag kregen we hét telefoontje van de dokter.
Wat we al voelden aankomen weten we nu zeker: 2012 is niet aan mij besteed. Ik heb misschien nog een paar maand te leven, maar niet veel langer. Opnieuw kan ik niets anders zeggen dan dat we wel zullen zien. Wat kan ik anders zeggen. Ik voel het al veel langer aankomen.
En natuurlijk: de emoties. Onmacht, woede, zo veel verdriet, spijt, wanhoop, angsten voor wat nu nog komt en wat erna komen zal. Het is onbeschrijfelijk, hallucinant.
En dan toch wordt er een manier gevonden om daar een schepje bovenop te doen: roddels!
Ze gaan hier blijkbaar de ronde in Desselgem. Een roddeltante in kwestie die tegen een vriendin van mijn moeder beweerde dat het mijn ma haar schuld is voor wat er nu gebeurt.
Dan is het niet moeilijk te raden uit welke richting zo'n roddels komen. Uit richting van iemand die heel veel wrok tegen mijn moeder voelt en daar zelfs nu nog zo ver wilt in gaan door zijn woede en onmacht om de situatie op haar af te werken.
Sommige mensen groeien blijkbaar nooit op. Het is zielig en triestig en ik zou er misselijk van worden, als ik het al niet was.
Dit moest duidelijk eens van mijn lever, en aangezien het mensen vrij staat te verkondigen wat ze graag geloven, heb ik dit nu ook net eens gedaan. Santé.
Ik zal later nog wel meer typen omtrent mijzelf, maar ik kan zeggen dat het nieuws niet als een schok aankwam, het zat er aan te komen. Ik ben alleen heel bang voor het 'aftakelproces'. Mhm :(
Droevige groetjes.
Michiel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten