Het grootste verschil is het immense verdriet en de pijn die het met zich meebrengt. Dat en het feit dat praten over een toekomst waarin je niet meer bestaat zo onwerkelijk, zo hallucinant is. Maar praten doen we hier wel, en we schuwen geen enkel onderwerp.
Twee dingen brachten mij vandaag tot een misschien voor sommigen ietwat vreemde conclusie (of synthese of hoe je het ook wil noemen). Het eerste was de afbeelding van het bureaublad van mijn nieuwe MacBook Pro (het prachtige Andromeda-melkwegstelsel) en het andere was een citaat van Rabindranath Tagore dat min of meer als volgt ging: "Sterven is niet zomaar het licht uitdoen... sterven is het licht uitdoen voor de komende dageraad."
Wat later zat ik in een heerlijk warm bad en bedacht ik het volgende: wat als de wereld hierna nu eens gewoon supertof is. Geen ijl wit licht, geen saaie rijstepap, geen hoog-spiritueel-voorbestemd gedoe. Nee, stel je voor dat je gewoon een vrije geest wordt en dat je kunt gaan en staan waar je maar wilt, niet meer belemmerd door tijd en ruimte. Ik zou prompt een uitstapje maken naar het Andromeda-melkwegstelsel !! Eens zien of ze daar ook bewoonbare planeten hebben en hoe het er daar allemaal uitziet. En dan keer ik terug om de mensen die ik graag zie een duwtje in de rug te schenken waar ze het nodig hebben, en dan ga ik weer op reis, door dimensies, door werelden. Ik had bijna gezegd "Laten we allemaal sterven, want dit hierna is toch zoveel toffer." Maar er is een addertje denk ik: je moet het verdiend hebben. Als je er hier maar een boeltje van maakte op deze aarde, dan wordt je misschien weer gewoon in de kring van wedergeboorte getrokken, herboren en krijg je (gelukkig) de kans om in een nieuw leven te leren en je fouten recht te zetten. Ik niet, hihi, dat ben ik zeker, ik heb het verdiend om een tijd vrij mijn gedacht te doen in het Hierbuiten. Want ik denk dat ik in dit leven genoeg heb afgezien, dat ik genoeg heb geleerd. Misschien dat ik over honderd of driehonderd aardse jaren nog eens wens deel te nemen aan een wedergeboorte wie weet. Maar voorlopig denk ik dat ik het daarboven leuk ga vinden, leuker dan hier waarschijnlijk.
Ja - mss denken sommigen onder jullie die dit lezen dat ik wrs al zwaar onder de medicatie zit, maar dat valt eerlijk gezegd heel goed mee. Ik had gewoon 'zin' om het vorige te schrijven zie je, en dus doe ik dat.
Lieve groetjes
Een toekomstige engelbewaarder (?)
5 opmerkingen:
ongeloof...
dat is het eerste waaraan ik moet denken!!
hoe kan zo'n jong iemand al met zo'n grote problemen sukkelen...
ook ongeloof hoe goed je hiermee kan omgaan!!
als je nog iets verlangt, wil zeggen of doen... stel het niet uit!!
hopelijk heb je weinig last.
ik probeer uw berichten te volgen!!
Michiel toch... Zielig dat het leven van sommige mensen zo oninteressant is dat ze over jou en je familie moeten zitten roddelen!
En een engelbewaarder met zoveel moed en levenswijsheid... een mens zou er alleen maar voor tekenen!
Hou je sterk, Michiel, zoals we je kennen...
... Wie weet kan je me dan eens meenemen naar de Andromeda.
Bij mij kan je als Engel altijd aankloppen (als bewoner van de Aarde ook hoor :-) )
Prachtig Michiel ! Schrijf het van je af en deel je wijze inzichten en beelden.
x
Denk ook dat ons leven hier een belang heeft, hoe we leven, en dat het gevolgen heeft voor ons later energieveld.
Jammer dat het je niet gegund is om in dit leven nog verder te evolueren, maar je staat al heel wat verder dan vele mensen die misschien wel lang overleven, maar nooit echt geleefd hebben.
Jij hebt een vitaliteit en een rijpheid waar velen maar kunnen van dromen.
Je bent ook omringt door twee prachtige mensen, je zus en ma; beiden zullen het nodig hebben om terug hun eigen weg te vinden, ze zullen jou als beschermengel wel nodig hebben, afscheid nemen van dit leven doen we vroeg of laat allemaal; de manier waarop is echter heel belangrijk,.
Jou te kennen, heeft mijn leven al verrijkt, je hebt artiestebloed in je aderen.
Hopelijk brengen de mensen rondom je, een verlichting in je pijn.
Als het je iets kan troosten, je bent een licht dat uitstraalt naar anderen toe; dat heb ik duidelijk bij je gevoelt.
Afschijd nemen is bijzonder moeilijk, maar kan ook zo mooi zijn, en dat doe jij zeker met stijl.
Liefs en tot nog es, Luc Laper
Dag Michiel,
Je zult ons niet kennen maar uw mama heeft ons opmekzaam gemaakt voor uw blog. Met mijn beperkte computerkennis heb ik wel eventjes moeten zoeken tot ik je blog had gevonden. Ik ben de oudere broer van Dirk. Vol verwondering lezen mijn vrouw en ik uw brieven. Dat uw lieve mama een zieke zoon had wisten we wel, maar dat hij zo positief ermee kan omgaan hadden we niet verwacht.We hebben een paar jaar geleden een zieke zus gehad (ALS-ziekte) met de dood tot gevolg.Mijn zus heeft haar lijden met de glimlach gedragen.Voor een 59-jarige is dit begrijpelijk. Daarom zijn wij zo verwonderd over de positieve aanpak van uw probleem. Je lijkt mij een fantastische kerel die op jonge leeftijd ineens enorme pech tegenkomt zonder je er iets kunt aan doen. Toch blijven vechten met alles wat je hebt. We kunnen niet toveren maar soms gebeurt er en wonder. De moed heb je zelf in overschot. Blijf vooral schrijven, zo hou je kontakt met iedeeen en ons.
Lieve groeten,
Frank en Diane
Een reactie posten